عشق دقیقا موقعی کلید میخوره

که یه نفر میخنده که خنده اش با بقیه

فرق داره...!

آمدنت را استخاره کرده ام ،

خوب آمد ! همیشه خوب می آید ...

اما تو خوبِ من ، نمی آیی ...

اما بیایید یک چیزی در گوشتان بگویم:
رفتن، نبودن، نباید زیاد طول بکشد.
نباید عادت شود.
نباید گذاشت دلتنگی به حد نهایت برسد.
نباید گذاشت دل به دلتنگی خو کند، یادش بگیرد و با آن کنار بیاید.
آدم نباید آنقدر برود و دور شود که از مدار جاذبهی کسانی که دوستش دارند خارج شود.
بگذارید در گوشتان بگویم:
آدمی که یک بار تا پای مرگ رفته باشد و برگشته باشد، دیگر از مرگ نمیترسد.
آدمی که یک بار تا سر حد مرگ دلتنگ شده باشد
و زنده مانده باشد، دیگر از فقدان نمیترسد.

درد دارد !
وقتی ساعت ها می نشینی
به حرفایی که
هیچوقت قرار نیست بگویی ،
فکر می کنی ...

آدمی که بخواهد برود…
میرود!
داد نمیزند که من دارم میروم!
آدمی که رفتنش را داد میزند..
نمیخواهد برود!
داد میزند که نگذارند برود...!

چه خوب
که میان اینهمه
دلتنگی و دل آشوبی؛
تو هستی
که هنوز
خوب می خندی...

کجای شهر قدم میزنی؟!
می خواهم کاملا اتفاقی
از آنجا رد شوم...

حوالیِ تو
دلتنگی چگونه است
اینجا که باران می زند...

این شعر را همین حالا بخوان
وگرنه بعدها باورت نمیشود
هنگام سرودنش
چگونه دیوانهوار عاشقت بودم

همین حالا بخوان
این شعر را که ساختار محکمی ندارد
و مثل شانههای تو
هربار گریه میکنم میلرزد،
هربار گریه میکنم..
و خاطرهی چشمهایت
از پیراهن خیسِ فصل، چکه میکند...

کاش هیچ گذشتهای با هم نداشتیم
آنوقت من میتوانستم
به تو زنگ بزنم و بیدلخوری
حالت را بپرسم...چقدر
پرسیدنِ حالِ سادهات
بعید شده حالا...